Toen als hooggevoelig kind versus nu

Als ik zie aan hoeveel prikkels, eisen, druk en verantwoordelijkheden de huidige mens,
maar vooral aan de huidige kinderen worden blootgesteld dan raakt mij dat echt.
Ik kom uit een andere generatie, geboren in 1988.
De mobiele telefoons waren er nog niet toen ik jong was en ik kreeg pas op mijn veertiende een
mobiele telefoon, zo´n hele oude Motorola. We hadden een oude computer en internet ging nog
via de telefoonlijn met zo’n raar geluid en je moest even geduld hebben voordat er een verbinding was.
Niet te vergeten de Nintendo, met als favoriete spel Donkey Kong en later kwam de playstation,
maar we mochten er een beperkte tijd op.
Als kinderprogramma’s Telekids, Barbapapa, de Miniplaybackshow, de Grote meneer
Kaktus Show, Geef nooit op, Dommel, de Fabeltjeskrant etc.
Tv programma’s met weinig geweld en liefdevolle boodschappen.

Ik heb ook een tijd gekend zonder internet, mobiele telefoons, social media etc.
Wat ik toen zoal deed? Buitenspelen, altijd bij vriendinnetjes over de vloer, knikkeren,
een glijbaan maken van encyclopedieën, toneelstukjes verzinnen en opvoeren, knutselen,
thee drinken op een laken met het berenservies en nog heel veel meer.

Op school kregen we in groep 8 de eind Cito toets die toen nog niet zorgde voor het eindadvies.
Je werd niet afgerekend op een momentopname, maar de leerkracht keek naar het kind zelf en
naar het gehele jaar. (ik had de Cito-toets ook niet goed gemaakt trouwens)
Er was nog rust en stilte in de klas en dit vond ik heerlijk. Dit had ik ook nodig om mij te concentreren.
De favoriete momenten van ontladen waren de pauzes, buiten spelen en ik wilde vooral van de
stoel af en bewegen, al kon ik urenlang stil zitten als ik aan het knutselen was of met een andere creatief taakje.spelen-natuur

Problemen als hooggevoelig kind

Mijn grote zegening was toen wij gingen verhuizen van Den Haag naar Spijkenisse.
Ik kon niet wennen in Den Haag, het was te druk voor mij de stad, er waren teveel prikkels en mijn kamer
was aan de kant van de weg, waardoor ik amper sliep.
Op de basisschool had ik moeite om mijn plek te vinden en heb ik eerst wekenlang onder de tafel gezeten
totdat er een juf kwam die mij begreep en mij in mijn waarde liet als hooggevoelig kind.
En toen de juf een tijd uit de running was door een gebroken enkel, was ik totaal van slag,
maandenlang heb ik gehuild, werd ik in alle groepen gezet, op de gang, bij de directeur en ze wisten
niet meer wat ze moesten doen. Ik moest en zal de juf bezoeken en een cadeau geven en dit
hebben wij toen gedaan.
Uiteindelijk ging ik naar groep 3. Ik presteerde slecht op school en vooral met rekenen
en er werd verteld dat het nooit wat zal gaan worden met het rekenen.
Met dit soort opmerkingen ontwikkel je faalangst en het ging steeds slechter op school.

Uiteindelijk gingen wij verhuizen naar Spijkenisse voor mijn vaders werk en daar was ik echt op mijn plek.
We woonden in een groene rustige buurt, mijn slaapkamer zat aan de kant van de tuin
en ik kreeg een hele lieve juf die mij mezelf liet zijn en ons stap voor stap leerde rekenen.
En wat bleek? Ik kon wel gewoon rekenen!
Er zaten kinderen in de klas die in de huidige tijd een label hadden gekregen,
ADHD, ADD, PDD NOS, maar we stonden er niet bij stil het was gewoon zo.
In mijn ogen kan je voor ADHD, ADD, PPD NOS de term hooggevoeligheid in zijn algemeenheid gebruiken.

Geen labels en huidige eisen aan kinderen

Nu zitten er 2 kanten aan het verhaal natuurlijk.
Ik had het als hooggevoelig kind wel fijn gevonden als iemand mij toen kon
begeleiden met het omgaan van mijn hooggevoeligheid en ik ben blij dat er
steeds meer kennis is vrijgekomen hierover.
Ik heb mij ook vaak onbegrepen en alleen gevoeld hierin en ik was toen al
vaak overprikkeld en dan trok ik mij of volledig terug, was ik zoals ze noemden
’’onhandelbaar, lastig, vervelend, overgevoelig’’, alleen maar aan het huilen of
kreeg ik een driftbui. En kun je nagaan waar de huidige kinderen aan bloot
worden gesteld qua prikkels.
Waarschijnlijk heb ik mijn hele leven al ADD, maar door sport als uitlaatklep
en doorzettingsvermogen heb ik dit goed kunnen managen en zonder
dit had ik misschien niet de creatieve kwaliteiten gehad.
Aan de andere kant ben ik blij dat ik toen geen label heb gekregen.
Het is voor een hooggevoelig kind namelijk lastig om niet het label te worden
en met de verkeerde benadering van een label geef je aan dat er iets mis is met het kind,
dat het anders is en het een probleem is. En oei wat gaat het daar nu fout!
De labels die worden opgeplakt zonder de juiste hulp aan te bieden en de eisen en
prikkels waar de kinderen aan bloot worden gesteld zijn absurd.
Een Cito-toets voor peuters, te bizar voor worden, het kind heeft dyslexie
en wordt in een klasje gestopt en krijgt elke dag bijles ervoor, het kind toont
ander gedrag of we vermoeden een leerachterstand, we zetten gelijk een onderzoek in.
Opmerkingen zoals ’’het kind is zo lastig en vervelend’’ ik denk dat we moeten
onderzoeken of het ADHD, ADD, of PDD NOS heeft’’
”Nee maar Pietje is anders omdat hij ADD heeft’’
Het lastige is hoe er juist mee om te gaan, het kind niet te beschadigen hierin en
faalangst te creëren en het kind zelf te zien en niet het label en daardoor ‘’anders’’ maakt.
Rekening houden en omgaan met is in mijn opzicht de juiste manier.
Er wordt veel bij het kind gelegd en velen beseffen ook niet dat de huidige
prikkelverwerking en eisen die aan kinderen worden gesteld in deze maatschappij absurd zijn.
Deze kinderen komen met een boodschap en het signaal dat het op deze
manier niet werkt, maar de meesten horen en zien het niet.hooggevoelig kind

Laat het hooggevoelig kind gewoon kind zijn, zijn wie hij of zij is.
Dat het zichzelf mag accepteren (zonder label) , beseft dat het niet erg is
als het minder goed is in een bepaald vak, of minder goed kan leren.
Ontdek het talent in elk kind en leg daar de aandacht op en biedt een kind
structuur en grenzen en leer het om door te zetten binnen zijn mogelijkheid.
De prikkels waar kinderen aan bloot worden gesteld, Iphones, Ipads, tablets,
flatscreens, smarboards, social media, internet, games.
Hoeveel prikkelverwerking is dit op een dag naast de dagelijkse activiteiten?
Wat dacht je van mama en papa die druk zijn met hun telefoon,
waar is de echte gefocuste aandacht?

Wij als hooggevoelige volwassenen kunnen een stem zijn voor onze kinderen.
Mijn taak hier op aarde is onder andere om hooggevoelige
kinderen hierin te begeleiden en mee te helpen en de maatschappij
hierin wakker te schudden, want de kinderen hebben een stem, steun en de juiste begeleiding nodig.
Ook jij kunt hier binnen je mogelijkheden een verschil in maken.

Met liefde

Jessica

Laat wat van je horen

*